Molinezja żaglopłetwa (Poecilia velifera). Jest to najpiękniejsza z molinezji, wyodrębnianych kiedyś w oddzielny rodzaj, obecnie zaś zaliczanych do rodzaju Poecilia, do którego należy wiele innych popularnych ryb akwariowych, w tym także gupik (Poecilia reticulata). Molinezja żaglopłetwa została opisana w 1914 roku przez Regana. Podobnie jak większość ryb z tego rodzaju osiąga średnią wielkość i w jej populacji stosunkowo często występują mutacje. Dorasta do 15 cm w naturalnym środowisku, w akwarium tylko do 12. Jej ubarwienie jest niebieskozielone do oliwkowego, połyskujące perłowo, grzbiet ciemniejszy, boki usiane jasnoniebieskimi lub zielonymi plamkami. U samca płetwa grzbietowa jest imponująca, przypomina żagiel.
   Ojczyzną tych rybek jest Jukatan, półwysep rozdzielający Morze Karaibskie i zatokę Meksykańską. Ma on klimat podrównikowy, wilgotny, z porą deszczową od kwietnia do września. Opady roczne jego północnej części nie przekraczają 500 mm, podczas gdy na południu wynoszą powyżej 2000 mm. Temperatura w styczniu przekracza 20°C, w lipcu 28°C, a woda zbiorników nagrzewa się często do 30°C. Stale las równikowy ustępuje w głębi lądu miejsca lasom, które tracą liście w porze suchej, u wybrzeży zaś przechodzi w lasy namorzynowe. Roślinność naturalną z wolna wypierają uprawy, przede wszystkim trzcina cukrowa i kukurydza. Molinezja żaglopłetwa zasiedla ujścia rzek i zbiorniki na wybrzeżu, żyje w wodzie słodkiej i słonawej. Ujścia rzek stanowią charakterystyczny biotop; są to wody płytkie nagrzane słońcem, omywające powietrzne korzenie mangrowców, Bogate w glony zielone, które są podstawowym pożywieniem tej ryby.
   Przystępując do hodowli molinezji żaglopłetwej należy zdać sobie sprawę z tego, że jej wymagania są większe niż innych ryb z rodziny piękniczkowatych. Akwarium musi być przestronne, z dostępem naturalnego światła i mocnym oświetleniem w ogóle, stymulującym obfity rozwój glonów zielonych. Z roślin pływających można polecić limnobium rozłogowe, z podwodnych kabombę karolińską i ludwigię wąskolistną. Jeśli zamierzamy założyć akwarium biotopowe z wodą słonawą, jak w ujściach rzek, należy umieścić w nim kawałki drewna, żwir, otoczaki, korzenie, powietrzne korzenie rośliny pokojowej z rodziny Monstera. Woda powinna być ciepła (około 25°C), średnio twarda, a nawet twarda; na 10 l wody można dodać 1 łyżeczkę soli kuchennej, chociaż jest to ważne dla ryb świeżo importowanych.
   Molinezje pływają po całym akwarium, można je spotkać przy powierzchni i nad podłożem, czasami odbywają się gwałtowne gonitwy samców za smicami, których powinno być więcej w zbiorniku. Uwaga - ryby te dobrze skaczą. Naturalne ich pożywienie - glony - można uzupełnić pokarmem roślinnym: sałatą, mrożonym szpinakiem lub płatkami owsianymi. Jedzą także chętnie drobny plankton. Niekiedy molinezje długo trzymane w zbiorniku zmieniają swe przyzwyczajenia pokarmowe. Dzieje się tak w skutek niewiedzy akwarystów pragnących je intensywnie rozmnażać i żywiących je jedynie pokarmem zwierzęcym, aż wreszcie zaczynają gardzić pożywieniem roślinnym. Zmiana diety nie wychodzi im jednak na dobre, gdyż, prócz innych niekorzystnych czynników, jak trzymanie ich w zbyt małych akwariach powoduje ich karłowacenie, zmiany kształtu płetwy grzbietowej i trudności w donoszeniu ciąży. Znacznie lepsze wyniki daje hodowla w ogrzewanych zbiornikach na wolnym powietrzu. W wodzie o średniej twardości i temperaturze około 25°C. Samica rodzi młode w przybliżeniu co 46 dni, choć zwykle jednak rzadziej. Narybek jest od początku bardzo samodzielny, należy go intensywnie karmić glonami.